Η "Μπαμπούσκα" του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα
Μετα την μεταπολίτευση του 1974, η χώρα μας διήλθε δεκαετίες με μια δράκα πολιτικών
να νέμονται και να εισπράττουν τους καρπούς των κόπων τους. Εξ άλλου οτι συνέβη στην Ελλάδα, συνέβη ακριβώς με αυτήν την προοπτική: ΝΑ ΕΙΣΠΡΑΞΟΥΝ.
Και στην τελική στο πολίτευμα της Δημοκρατίας, τουλάχιστον ετσι όπως εφαρμόζεται στην χωρα μας, ειναι ο λαός που επιλέγει τους άρχοντες, που θα τον κυβερνήσουν. Δεν εχει καμία σημασία με ποιο τροπο, ξεγελάστηκε ή πίστεψε στα παχιά λόγια των πολιτικών του.
Δεν εχει καμία σημασία, οτι επέτρεψε να συρθεί στις "λάσπες" της ανηθικότητας και της χαλαρής όρασης, σε οτι είχε σχέση με τον χωρα του, το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του.
Όπως εχει γράψει και ένας γάλλος κοινωνιολόγος ο Γουσταύος Λε Μπον, ο κάθε λαός εχει την κυβέρνηση, που του αξίζει.
Το χειρότερο απ ολα ειναι το γεγονός, οτι ακομη και σημερα., πολλές δεκαετίες απο την εθνική ήττα της Ελλάδας το 1974, ηττάται κατα κόρον και εσωτερικά απο ένα αόρατο πολιτικο εχθρό, που του κατακερματίζει κάθε κοινωνική συνοχή. Κι αν εκείνη την εθνική ήττα στην Κύπρο, την εχει ξεπεράσει, την εσωτερική του ομοιογένεια σε επίπεδο μορφωτικό, κοινωνικο, φυλετικό, πολιτιςτικό την εχει απωλέσει προς πολλού. Μεριμνήσανε προς τούτο, κάθε λογής μασκαραδες.
Υπαρχει ένας κύκλος πολιτικών, που εναλλασσεται αναλόγως των περιστάσεων, στην εξουσία.
Κι ο κύκλος αυτός δεν ειναι μεγάλος. Συνδεόμενος με υπόγεια καλώδια συμφερόντων και συγγενικών δεσμών, αναλαμβάνει κάθε φορα, που ο λαός ειναι έτοιμος να ξεσηκωθεί, να καθυποταξει και να ποδηγετήσει όλες τις προσπάθειες κάθαρσης που εμφανίζονται.
Ειναι σαν τις ρωσικές κούκλες, που η μια βρίσκεται μεσα στην άλλη.
Ο εσμός αυτών των πολιτικάντηδων, εδω και δεκαετίες καταπιέζει, καταστρέφει και αφανίζει πλέον τον ανθό, του ελληνικού λαού.
Και μέχρι να υπαρξει ο ηγέτης, που θα αναλάβει την κάθαρση των ζιζανίων, πολυ φοβάμαι οτι δεν θα μείνει τιποτα στον ωραίο ελληνικό τόπο μας.
