Διαβάζοντας το παραπάνω αρθρο, μου ήρθαν στην σκεψη οι γέροι γονείς μου. Ο πατέρας μου -μακαρίτης τωρα, θεός σχωρέστον- ηταν απο εκείνους τους παλιούς ανθρώπινους χαρακτηρες, που θεωρούσε οτι το να δανείζεσαι για να φτιάξεις κατι, ήταν απο βλακεία έως αμάρτημα.
Γιαυτό και το σπίτι του, το έφτιαξε με δικα του χρήματα απο οικονομίες, κι ας τον παρακαλούσε η αγροτική τράπεζα -αφού ηταν αγρότης- να του δώσει δάνειο. Βλέπεις ούτε εκεί χρώσταγε, πράγμα σπάνιο για μια εποχή, που η ανέχεια χτύπαγε κόκκινο.
Αυτή λοιπόν την απλή οικονομική λογική, ήρθε το κράτος μετά την μεταπολίτευση να την καταστρέψει. Αλλά δεν έφτασε αυτο μονο. Στην "αμαρτία της παράβασης" πρόσθεσαν και την αμαρτία της κοροϊδίας, της κλοπής, τη εξαπάτησης.
Αποφάσισαν μόνοι τους, οτι μπορούσαν να διορίζουν ο καθένας και δυο τρείς συγγενείς, πολιτικούς φίλους, ψηφοφόρους στα γραφεία τους και στην Βουλή. Αποφάσισαν οτι αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πληρώνονταν δίπλα εφάπαξ, διπλούς προσαυξημένους μισθούς. Ολα αυτά με λεφτα του δημοσίου, με εξαιρέσεις, με δανεισμούς. Μάλιστα και τα χρήματα για τους υπαλλήλους των γραφείων τους, εμείς όλοι τα πληρώναμε. Κι αν τύχαινε να μην ξαναεκλεγεί βουλευτής, ο "βολευτής", έφτιαξαν νόμο να μπορεί να διορίσει κάποιους απ΄ αυτούς μετά από δύο θητείες, στο ελληνικό δημόσιο. Τ' ακούς μαλάκα ψηφοφόρε;
Μέχρι που βρέθηκε κάποιος απο το ελεγκτικό συνέδριο, να πει το αυτονόητο:
Στα κανονικά πολιτεύματα, υπαρχει πάντοτε διάκριση εξουσιών. Οτι η νομοθετική εξουσία, δεν μπορεί με απλές αποφάσεις να αυξάνει τις συντάξεις και τα εφάπαξ ορισμένων υπαλλήλων, όπως έκαναν μέχρι τώρα....Ότι χρειάζεται κανονικός νόμος....παλι καλα, που το υπενθύμισαν δηλαδή.
Ακομη και τότε όμως, το συντεχνιακό κράτος των βουλευτών και των παρατρεχάμενων, δεν είχε την δύναμη ή δεν ήθελε να νομοθετήσει εξ αρχής το τί θα ισχύει για τους υπαλλήλους της Βουλης. Κι ετσι ειπαν οτι όσοι ηταν ήδη υπάλληλοι, δεν θα πειράζονται τα δικαιώματα τους. Αυτο βεβαια θα θα το μαθαίναμε ποτέ, ουτε και θα μας ένοιαζε, εαν δεν προέκυπτε η οικονομική λαίλαπα του 2009-10 όταν μπήκαμε ασθμαίνοντας στο ΔΝΤ.
Δηλαδή, για να μιλάμε πως έχουν τα πράγματα, ένας υπάλληλος της Βουλής έπαιρνε όταν έβγαινε στην σύνταξη ως αποζημίωση 2,5 μισθούς για κάθε χρόνο εργασίας. Ό,τι εργασία κι αν έκανε: π.χ. καφετζής, καθαρίστρια, κλητήρας, γραμματέας. Για να το κάνουμε λιανά: έφευγε κι έπαιρνε 87 μηνιάτικα. Τ΄ ακούς μαλάκα ψηφοφόρε;
Άν μάλιστα θέλαμε να κάνουμε μια απλή πράξη, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, ένας μέσος υπάλληλος της Βουλής, είχε μισθό 1.600 ευρώ κάθε μήνα, τότε έχοντας δουλέψει κοντά στα 35 χρόνια, θα αποζημιώνονταν με : 1.600 Χ 2,5 = 140.000 ευρώ.
Σκεφτείτε μάλιστα ότι στην διάρκεια του εργασιακού του βίου, πληρώνονταν με 16 μισθούς κατ΄ εξαίρεση, σε σχέση με τους υπόλοιπους υπαλλήλους του ελληνικού κράτους.
Άν μάλιστα θέλαμε να κάνουμε μια απλή πράξη, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, ένας μέσος υπάλληλος της Βουλής, είχε μισθό 1.600 ευρώ κάθε μήνα, τότε έχοντας δουλέψει κοντά στα 35 χρόνια, θα αποζημιώνονταν με : 1.600 Χ 2,5 = 140.000 ευρώ.
Σκεφτείτε μάλιστα ότι στην διάρκεια του εργασιακού του βίου, πληρώνονταν με 16 μισθούς κατ΄ εξαίρεση, σε σχέση με τους υπόλοιπους υπαλλήλους του ελληνικού κράτους.
